“Elbette makine çeker” şeklinde kısa bir cevapla geçiştirilebilir.

Makine olmadan olmaz ama makine tek başına yeterli değildir. Yüzlerce çeşit, sınıf sınıf makinelerden en pahalısı, özellikleri en gelişmesi en iyi sonucu mu verir? Evvela doğru zamanda doğru yerde olmanız gerekmektedir. Bu şans ile olabileceği gibi genellikle bilerek gerçekleşir. Zaman ayırırsınız, para harcarsınız, uykudan fedakarlık edersiniz vs. Çekim öncesi okursunuz, kültürel bir birikim de gerekebilir.

Afili bir makineniz olması yetmez. Bırakınız farklı tipteki makineleri, aynı makineleri x kişiye verin, aynı objeye, yere doğrultsun x çeşit farklı fotoğraf çıkar. Afili makine ve afili lens işinizi kolaylaştırır, ayarlardan fotoğraftan, anlıyorsanız istediğiniz sonucu almak konusunda rahat hareket ettirir. Çünkü her kişinin fotoğrafçılık bilgisi, bakış açısı, kültürel birikimi farklıdır ve bu kadraja yansır, kompozisyona yansır, odaklandığı noktaya yansır. A kişisi kıçıkırık bir makineyle beğenilen bir fotoğraf ortaya çıkarırken, B kişisi afili bir makineyle sıradan bir fotoğrafı ortaya dökebilir. Afili makine ile afili kompozisyonlar yaratamazsınız ama kıçıkırık bir makineye göre daha net, daha keskin, daha canlı ama daha kötü fotoğraflar pekala çekebilirsiniz. Otomatik ayar diye bir güzelliğin avantajı bile yeterlidir.

Ayar bilmekte yetmez. Kompozisyon bilmek gerekir.

Peki kıçıkırık makineyle her zaman güzel fotoğraflar çekebilir misiniz? Elbette hayır. Makinenin kapasitesi ölçüsünde bu mümkündür. Bazen hızı yetmez, bazen diyafram açıklığı, bazen çıkabildiği ASA değeri ve sonuç hüsrana uğratabilir. O nedenle doğru ellerdeki afili bir makine, kıçıkırık makineye göre daha iyi sonuçları ortaya döker. Bir noktadan sonra daha afili bir makine ihtiyacı ortaya çıkar. Bu ise fotoğrafçının elindekinin yetmediğini farketmesi ile ilgilidir. Yoksa daha pahalı olması ya da birilerinin bu daha iyi demesiyle ilgili değildir.

Ama madem öyle neden afili makine kullanılsa bile beğendiğimiz fotoğrafların bir kısmı kıçıkırık makineler ile çekiliyor?

İşte orda göz devreye giriyor. Göz dediğimiz eğitim, kültürel birikim, sanatsal arkaplan, ışık ve fotoğraf bilgisinden tutun, hayata bakış tarzına kadar pek çok özelliği barındırıyor. O nedenle “elbette makine çeker” ama “göz”süz olmaz. Yoksa en iyi makineler, en iyi lensler sadece bir zenginlik gösterisinden ibaret kalır.

Beğenilen bir fotoğrafın ardından “hangi makineyi kullandın” sorusu ile o kadar çok karşılaştım ki, bunu döktüreyim dedim.